Słowo kluczowe Population Control

Rok 2031. Świat przegrał walkę z globalnym ociepleniem. Na Ziemi zapanowała wieczna zima, a życie uległo zagładzie. Jedynymi, którzy przetrwali, są pasażerowie Snowpiercera – pędzącego przez śnieżną zamieć pociągu-miasta poruszającego się dookoła globu dzięki rewolucyjnemu silnikowi potrafiącemu generować napędzającą go energię. Wewnątrz pociągu panuje system klasowy. Bogaci pasażerowie luksusowych wagonów żyją na koszt biednej większości. Wystarczy iskra, by doszło do rewolucji.

W niedalekiej przyszłości przeludnienie i głód zmusza rządy do wprowadzenia w życie drastycznej kontroli urodzin. Nad kontrolowaniem programu „jednego dziecka” czuwa Biuro Alokacji Dzieci i jego bezwzględna szefowa Nicolette Cayman (Glenn Close). Jednak tuż pod jej nosem żyje w ukryciu siedem identycznych sióstr. Ukrywa je ich dziadek i tylko on wie, że pod nazwiskiem Karen Settman (Noomi Rapace) kryje się siedem dziewcząt, które nazwał jak dni tygodnia: Poniedziałek, Wtorek, Środa, Czwartek, Piątek, Sobota i Niedziela. Każda z dziewczyn może wychodzić z domu tylko w dniu, od którego pochodzi jej imię. Wszystko trwa do czasu, gdy pewnego razu Poniedziałek nie wraca do domu…

Wizja strasznej przyszłości. Stany Zjednoczone wprowadzają zakaz posiadania więcej niż jednego dziecka. Kiedy umiera jedyny syn głównych bohaterów (Christopher Lambert i Loryn Locklin), małżonkowie starają się o nowego potomka. Jednak bezduszne prawo zmusza ich do ucieczki do Meksyku. Złapani, zostają skazani na 31 lat niewoli w więzieniu, które okazuje się być fortecą, z której nie ma ucieczki...

Akcja filmu toczy się w posępnym świecie po zagładzie nuklearnej. Moses zarabia na życie zbieraniem złomu. Pewnego dnia znajduje zardzewiałego robota i ofiarowuje go w prezencie swej dziewczynie, która wykorzystuje jego elementy do stworzenia rzeźby. Oboje nie zdają sobie sprawy z tego, że jest on prototypową maszyną skonstruowaną specjalnie do zabijania ludzi. W nocy robot usuwa usterki swego systemu i przystępuje do realizacji zadania.

Termin "hipernormalizacja" został wymyślony przez rosyjskiego profesora antropologii w odniesieniu do paradoksalnej sytuacji - wszyscy w ZSRR wiedzieli, że ustrój upada, ale nikt nie mógł wyobrazić sobie alternatywy dla ówczesnego porządku. Dlatego politycy i obywatele byli zmuszeni do utrzymywania pozorów funkcjonującego społeczeństwa. W swoim filmie Adam Curtis stara się pokazać, w jaki sposób nastały obecne czasy zagubienia i niepewności, gdy ludzie u władzy są sparaliżowani i nie mają pojęcia, co robić dalej. Gdy na świecie dochodzi do zdarzeń, zdawałoby się, kompletnie poza kontrolą, od Donalda Trumpa i Brexitu, przez wojnę w Syrii i niekończący się kryzys migracyjny, po losowe ataki bombowe. Twórca tłumaczy nie tylko dlaczego dochodzi do tych zdarzeń, ale również to, dlaczego nie jesteśmy w stanie ich zrozumieć. Film ukazuje, jak całe społeczeństwa Zachodu uciekają w uproszczoną i często fałszywą wizję świata.

Po wielu wojnach ludzie schronili się w mieście-kapsule. Mieszkańcy wiodą beztroskie życie, jednak tylko do trzydziestego roku życia. Wtedy to właśnie na rozkaz Wielkiego Brata zmuszeni są do poddania się mistycznemu "odrodzeniu". O to, by wszyscy w odpowiednim momencie ulegali przymusowej "reinkarnacji", dbają strażnicy porządku. Jeden z nich, Logan, dostaje rozkaz stłumienia ruchu "buntowników", którzy usiłują uniknąć ceremonii.