Słowo kluczowe German Expressionism

W średniowiecznym getcie praskim, Żydzi zostają wygnani z polecenia cesarza. Rabin Liwa, aby temu zapobiec przywołuje do życia Golema. Władca w obawie przed ożywioną...

Thomas Hutter (Gustav von Wangenheim), rozstaje się z ukochaną żoną Ellen (Greta Schroeder) i wyrusza do hrabiego Orloka (Max Schreck), w celu podpisania z nim umowy na sprzedaż domu w rodzinnym Wisborgu. Po drodze ludzie ostrzegają go przed hrabią, jednakże młody chłopak nie wierzy w historie o wampirze. Hutter dociera do zamku, gdzie czeka na niego spragniony krwi Nosferatu. Thomasa przed ostatecznym atakiem hrabiego-wampira ratuje Ellen, nie zdaje sobie jednak sprawy, że ściąga na siebie jego uwagę. Nosferatu wyrusza statkiem do Wisborga...

"Wschód słońca" ma tę świetlistą prostotę konstrukcji, która dana jest bardzo niewielu filmom: troje zwykłych bohaterów, odwieczny dramat uczuć, jedność akcji. Bawiąca na wakacjach kobieta usiłuje nakłonić młodego farmera, by zgładził swoją żonę i zamieszkał z nią w mieście. Ten, poczciwy, ale dość słabego charakteru, ulega w końcu i zamierza dokonać zbrodni podczas przejażdżki łódką. Cofa się wszakoż w decydującym momencie. Żona, pojąwszy, co się miało stać, ucieka w przerażeniu.

Przyszłość. Ludzie są podzieleni na dwie grupy: myślicieli, którzy stwarzają plany (ale nie wiedzą jak wszystko działa), oraz robotników, którzy wytwarzają (ale nie mają żadnej wizji). Są od siebie kompletnie odseparowani, ale razem tworzą jednak całość. Jeden człowiek z grupy myślicieli ośmiela się odwiedzić podziemia, gdzie robotnicy wykonują trudną pracę. Jest bardzo zdziwiony tym, co zobaczył...

Do prowincjonalnego miasteczka przybywa wędrowny hipnotyzer. Jego medium, somnambulik Cezar, jest główną atrakcją jarmarcznego show. Wkrótce w miasteczku zaczynają ginąć ludzie. Przyjaciel jednego z zamordowanych, Francis, odkrywa ponury sekret - hipnotyzer jest reinkarnacją morderczego doktora Caligari, który zabijał, posługując się medium. Sytuacja nie jest prosta, gdyż Francis trafia za Caligarim do zakładu psychiatrycznego.

Miasto, popołudnie, pani Beckmann oczekuje powrotu swej małej córeczki Elsie ze szkoły. Niestety, dziewczynka nie wraca, pada ofiarą mordercy dzieci, który ma już na swym koncie morderstwa kilku dziewczynek. Mieszkańców miasta ogarnia psychoza strachu, każdy w każdym widzi mordercę, na policję trafiają setki podejrzanych, nikt nie wie czy to aby obok niego nie przechodzi bandyta. Zdesperowani policjanci, pod dowództwem inspektora Lohmanna podejmują ostateczne środki, dokonując wielu aresztowań i nie dając światkowi przestępczemu działać. Przestępcy z kolei nie mogąc wykonywać swojego fachu (a i niejeden z nich obawia się o własne potomstwo) podejmują własną inicjatywę schwytania zwyrodnialca. Na trop przypadkowo wpada ślepy sprzedawca baloników, rozpoznając gwizdanie mordercy. Jego przyjaciel żebrak oznacza płaszcz mordercy literą 'M'. Rozpoczyna się szaleńczy pościg za mordercą, który ma na oku kolejną małą ofiarę.

Jonatham Harker otrzymuje list od hrabiego Draculi z Transylwanii z prośbą o jak najszybszy przyjazd. Jego żona Lucy, mając złe przeczucia, początkowo nie zgadza się na wyjazd, jednak w końcu ulega... Wbrew pozorom to nie strach stanowi motyw przewodni filmu lecz samotność. Wampir jest na wskroś ludzki; pragnie miłości i zrozumienia. Film jest zarówno ekranizacją powieści Dracula Brama Stokera jak i remakiem filmu z roku 1922, Nosferatu – symfonia grozy.

Friedrich Wilhelm Murnau kieruje się w swym filmie nie tyle dramatem Wolfganga Goethego, ile średniowieczną baśnią ludową: Faust [Gösta Ekman] zapisuje swą duszę Mefistofelesowi [Emil Jannings] i otrzymuje od niego z powrotem swą młodość. Po pobycie we Włoszech, gdzie w pełni korzystał z radości życia, Faust powraca do domu i zakochuje się w niewinnej Małgorzacie [Camilla Horn]. Przy pomocy jej ciotki-rafjurki [Yvette Guilbert] uwodzi dziewczynę. Podczas gdy większość niemieckich krytyków przymierza film do literackiego tekstu Goethego i zarzuca reżyserowi brak filozoficznej głębi, za granicą utwór ten przyjmowany jest pozytywnie. Podkreśla się, że Murnau'owi udało się stworzyć samoistne, sugestywne dzieło sztuki.

Pierwsza, i prawdopodobnie najlepsza ekranizacja powieści Maurice`a Renarda Les Mains d`Orlac. Wstrząsająca historia pianisty, który po stracie dłoni w katastrofie kolejowej, zostaje "obdarzony" przez chirurga - eksperymentatora rękami słynnego seryjnego mordercy. Miotający się w obłędzie artysta rozpaczliwie usiłuje walczyć z rękami, które popychają go do zbrodni... Jedna z najlepszych ról Conrada Veidta, znakomitego niemieckiego amanta.

Doktor Mabuse (Rudolf Klein-Rogge) to hazardzista, hipnotyzer i szef gangu. Pogrążona w powojennym chaosie Republika Weimarska to idealne miejsce dla przestępczej działalności tego uzdolnionego opryszka. Jako cel swojego kolejnego ataku wybiera on frankfurcką giełdę papierów wartościowych. Na drodze do wzbogacenia się staje mu jednak inspektor Norbert von Wenck (Bernhard Goetzke).

Kobieta otrzymuje od śmierci trzy szanse na uratowanie ukochanego.

Nakręcony przez Fritza Langa ciąg dalszy filmu "Doktor Mabuse" został w Niemczech ze względów politycznych zakazany. Przestępca i morderca, doktor Mabuse [Rudolf Klein-Rogge] przebywa jako umysłowo chory w klinice profesora Bauma [Oscar Beregi]. Lekarz staje się pomocnikiem Mabusego, który na kartce papieru wypisuje swe polecenia i przekazuje je Baumowi. Mimo iż Mabuse umiera, zbrodnie nadal są popełniane - Baum uważa sie bowiem za reinkarnację zmarłego Mabusego. Gdy policja kryminalna, którą kieruje komisarz Lohmann [Otto Wernicke] wpada w końcu na jego trop, znajduje go obłąkanego w celi Mabusego...

Bohater (Emil Jannings) dosłownie żyje swą pracą portiera w eleganckim hotelu i z dumą obnosi zdobną liberię. Jednak wkrótce zauważony będzie jego zaawansowany wiek i postępujące zniedołężnienie. Zostaje pozbawiony dotychczasowej funkcji oraz należnego stroju i zmuszony do pracy w hotelowej toalecie. I wówczas przeżycia starego, zdegradowanego i poniżonego człowieka sięgają rangi prawdziwej tragedii.