คำสำคัญ Playwright

เรื่องราวของอดีตนักเขียนบทละครที่พยายามจะมีชีวิตที่สงบเงียบและปลีกวิเวก ไร้ซึ่งแสงสีเสียงบนภูเขาในชนบท วันหนึ่งเขาได้พบหญิงสาวใจกล้า บ้าบิ่น หลังจากนั้นชีวิตที่เคยเงียบสงบก็ไม่ได้เป็นแบบนั้นอีกต่อไป

นอร่า และ แฮซอง เป็นเพื่อนที่ผูกพันกันอย่างลึกซึ่งในวัยเด็ก ทั้งสองถูกกระชากให้ห่างออกจากกันหลังจากที่ครอบครัวของ นอร่า อพยพออกไปจากเกาหลีใต้ สองทศวรรษต่อมา ทั้งสองกลับมาพบกันอีกครั้งในนิวยอร์ก ซึ่งมันจะกลายเป็นหนึ่งสัปดาห์ที่เขาและเธอต้องเผชิญหน้ากับโชคชะตา, ความรัก และทางเลือกที่เคยติดสินใจไปในชีวิตที่ผ่านมา

เอ็ดเวิร์ด นักแสดงดาวรุ่งต้องเข้ารับการผ่าตัดทางการแพทย์ครั้งใหญ่เพื่อเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ของเขาอย่างสิ้นเชิง แต่ใบหน้าในฝันของเขากลับกลายเป็นฝันร้ายอย่างรวดเร็ว เพราะเขาพลาดบทบาทที่เขาเกิดมาเพื่อเล่น และหมกมุ่นอยู่กับการทวงคืนสิ่งที่สูญเสียไป

ถึงเวลากล่าวอำลา… เมื่อแมรี่พบว่าตัวเองตกเป็นข่าวฉาวและครอบครัวก็เจอปัญหาทางการเงิน ทั้งตระกูลอาจเสื่อมเสียทางสังคม ตระกูลครอว์ลีย์ต้องยอมรับการเปลี่ยนแปลงขณะที่คนรับใช้เตรียมพร้อมสำหรับบทใหม่เมื่อคนรุ่นต่อไปจะเข้ามานำดาวน์ตัน แอบบีย์ไปสู่อนาคต

ถึงจะอายุ 60 แต่ก็ยังเซ็กซี่ แฮร์รี แซนบอร์นใช้เสน่ห์เฉพาะตัวมัดใจสาวมาแล้วมากมาย แต่ทริปกับแฟนสาวคนล่าสุดกลับผิดแผนเมื่อแม่ของเธอดันโผล่มาโดยไม่บอกไม่กล่าว

วิลเลี่ยม เช็กสเปียร์ (โจเซฟ ไฟนส์) นักประพันธ์หนุ่มที่ต้องการแรงบันดาลใจให้กับงานเขียนชิ้นล่าสุด ความรักที่หลบซ่อนระหว่างเขากับ ไวโอล่า (กวินเน็ธ พัลโทร์ว) ทำให้บทประพันธ์ของเขาเรียงร้อยอย่างวิจิตร

เหตุการณ์ในภาพยนตร์เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1972 ริชาร์ด คอลเลียร์ (Reeve) นักเขียนบทละคร ได้รับนาฬิกาพกโบราณเรือนหนึ่งจากหญิงชรา ผู้ขอให้เขาสัญญาว่าจะเดินทางกลับไปหาเธอ 8 ปีต่อมา ในปีค.ศ. 1980 ริชาร์ดเดินทางไปพักผ่อนที่โรงแรมแกรนด์โฮเตล รัฐมิชิแกน เขาได้เห็นภาพถ่ายเก่าของสาวสวยคนหนึ่ง ถ่ายเมื่อปี ค.ศ. 1912 เธอชื่อ เอลีส แมกแคนนา (Seymour) นักแสดงที่มีชื่อเสียงในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 เขายังค้นพบอีกว่า เธอเป็นคนเดียวกับหญิงชราที่มอบนาฬิกาพกให้เขาเมื่อแปดปีก่อน ซึ่งเสียชีวิตหลังจากนั้นไม่นาน ริชาร์ดยังค้นพบอีกว่า เขาสามารถเดินทางย้อนไปในอดีตได้ด้วยการสะกดจิตตัวเอง เขาเดินทางย้อนเวลาไปยังปี ค.ศ. 1912 และพบกับเอลีส ทั้งคู่มีความรักอันลึกซึ้งต่อกัน... แต่แล้ววาระที่พวกเขาต้องแยกจากกันก็มาถึง...

ร่างทรงทางจิตวิญญาณจัดการเรียกวิญญาณให้กับนักเขียนที่ประสบปัญหาในการเขียน แต่กลับเรียกวิญญาณภรรยาคนแรกของเขาที่เสียชีวิตไปโดยไม่ได้ตั้งใจ ทำให้เกิดรักสามเส้าที่ซับซ้อนมากขึ้นเรื่อยๆ กับภรรยาคนปัจจุบันของเขาที่แต่งงานกันมาได้ห้าปี

หลังจากที่นักเขียนบทละครหนุ่มอย่างเดวิด เชน ได้รับเงินทุนจากนิก วาเลนติ นักเลงอันธพาลในการแสดงละครของเขา โอลิฟ แฟนสาวของนิกก็ได้บทจิตแพทย์อย่างน่าอัศจรรย์ แต่เธอไม่ใช่แค่คนงี่เง่าที่ไม่เคยแสดงเป็นจิตแพทย์เลย แต่เธอยังเป็นนักแสดงที่แย่มากอีกด้วย เดวิดต้องทนกับพระเอกที่กินจุบจิบ นางเอกที่อยากให้เธอแสดงบทบาทของเธอ และมือปืน/บอดี้การ์ดจอมยุ่งของโอลิฟ แต่ท้ายที่สุด เขาต้องตัดสินใจว่าศิลปะหรือชีวิตสำคัญกว่ากัน

ในผลงานคอมเมดี้สไตล์อเมริกันแดนใต้นี้ กลุ่มเพื่อนผู้หญิงที่คบกันมานานปีต้องรับมือกับชีวิตที่ทุกข์ปนสุขหลายสิบปี กว่าจะแข็งแกร่งขึ้นอย่างวันนี้

Screenwriter Daniel Feeld experiences bizarre coincidences as his screenplay—about a karaoke bar, an employee named Sandra, and her murder by Arthur 'Pig' Mallion—seems to mirror reality, with a karaoke bar, an employee named Sandra, and a shady owner named Mallion.

East Berlin, 1956. Bertolt Brecht, revolutionary of the theater and poet of the state, looks back: his exploits as a teenager during the World War I; his romantic adventures during the twenties; the escape of the Nazi regime; the return from exile. The life of a timeless classic, a class fighter, an indefatigable free spirit, a committed artist.

The show is in the quest of educational excellence, Alan is doing everything he can to make the companion play to DOAN available to the public. Emmy Award Winner Logan Crawford (Blood Bloods, The Blacklist, Manifest, Bull, The Irishman, Marry Me, Three Women) speaks with Alan Share, the author of "Death of a Nightingale." It's an important literary work that delves into the issues of special education and mainstreaming. "Death of a Nightingale" is a provocative play within a book. It is like a matryoshka doll. It tells a human story that touches on key issues in education and society. Are we doing enough to improve the life chances of our children? Do we have the right balance between equality and equity?